eski bir hesapan old account

Küçüklüğümden beri mahsur kalmaktan çok korkuyorum. Bir şehirde, bir evde, birisinde... Hiçbir şey yapamamak, direnememek, mecbur kalmak, mahsur kalmak... Kuşatılmış, sarılmış, çevrilmiş... Şimdi bu tahakkümü hayatımın her yerinde iliklerime kadar hissediyorum. Böyle durumlarda ceketimi alıp çekip gidemiyorum. Mücadele edip yenmek istiyorum ve her seferinde yenilip kendimi yalnızlaştırıyorum, melankolimde boğuluyorum. Süper kahraman olmadığımı, her defasında kazanamayacağımı yeni öğrendim. Bazen yenildiğini kabul etmek, baştan hayır demek, çekip gitmek gerekiyor. Kendimle barışma vakti. Şimdi eski benden çekip gidiyorum. Bu hesabı burada kapatıyorum.

Bu işi bir türlü ayrılamadığım ilişkime, mobbinge uğradığım hâlde istifa edemediğim işime, dört sene okuyup da bırakma cesaretini kendime bir hakaret olarak gördüğüm mühendisliğe, anlaşamadığım ve anlaşılmak için çok çaba sarf ettiğim aileme, değiştiremediğim ülkeme ithafen yaptım. Bazen bazı şeyleri değiştiremiyorum. Denemekten, mücadele etmekten, taş atmaktan asla vazgeçmeyeceğim ama anladım ki akıllı insanın özelliği kanının son damlasına kadar savaşıp ölmesi değil, yeri geldiğinde çekip gitmesiymiş.